Szczecin był pierwszym miastem na nowo pozyskanych ziemiach zachodnich, w którym uruchomiono własną rozgłośnię radiową. Nawet faworyzowany przez władze Wrocław swoją rozgłośnię uruchomił dopiero dziewięć miesięcy później.

Niestety, jak zauważył Paweł Szulc, nie wiązało się to z jakimś szczególnym uprzywilejowaniem Szczecina, a po prostu z kłopotami z uruchomieniem nadajników we Wrocławiu.

Szczecin podlegał Pomorskiej Dyrekcji Okręgowej Polskiego Radia i to stamtąd oddelegowano do Szczecina ośmiu techników z zadaniem zorientowania się w pozostałościach niemieckiego radia w Szczecinie i ewentualnego uruchomienia na ich podstawie własnej radiostacji.

Niestety nie znaleźli oni w Szczecinie zbyt wiele, między innymi dlatego, że przed wojną istniało w Szczecinie tylko podstudio połączone kablem z Berlinem i retransmitujące tamtejszy program przez słaby nadajnik, nadający własne komunikaty.

W związku z tym bydgoscy technicy musieli swoją pracę oprzeć na tym, co sami przywieźli. W sierpniu 1945 roku przejęli budynek przy obecnej ul. Piłsudzkiego  (ten sam budynek, w którym mieściło się później kino Delfin) i tam zorganizowano radiowęzeł, z którym połączono kilka głośników umieszczonych na szczecińskich placach.

Paweł Szulc podkreślił jednak, że tej daty nie uznaje się za początek polskiego radia w Szczecinie, ponieważ faktycznie był to radiowęzeł bez nadajnika, a więc nie spełniał kryteriów rozgłośni radiowej.

Mimo wszystko, trudno nie doceniać tego, że przyjeżdżający do Szczecina Polacy mogli już na ulicach obcego dla nich miasta wysłuchać komunikatów po polsku. Bardzo szybko przejęto na siedzibę radia budynek przy al. Wojska Polskiego 73 (dzisiejszy hotel "Atrium"), gdzie już na stałe wyznaczono siedzibę rozgłośni. Na  lokal samej radiostacji przejęto willę przy ul. Malinowej (okolice szpitala przy ul. Arkońskiej), gdzie pomiędzy dwoma wysokimi słupami rozwieszono antenę radiową. Był to nadajnik słabej mocy i pozwalał jedynie na zasięg lokalny, dostępny tylko do granic Szczecina. Był też bardzo zawodny i podatny na kaprysy natury.

Ze względów propagandowych rozgłośnię postanowiono uruchomić jeszcze w 1945 roku, by pokazać jak szybko przebiegają prace "repolonizacyjne" na Ziemiach Zachodnich i podkreslić pełnię przejęcia tych ziem przez Polskę.

Paweł Szulc zacytował anegdotę o tym, jak trudno było zdobyć fortepian, by ów pierwszy program móc wzbogacić muzyką. Okazało się, że oddział szczeciński niemieckiego radia nie pozostawił po sobie żadnego instrumentu i trzeba było dokonać rekwizycji jednego z fortepianów z domów prywatnych. Tymczasem nowi właściciele już zdążyli przywiązać się do "swojej" własności i przychodzących żołnierzy powitali... siekierą. Ta opowieść pokazuje, że początki polskiej rozgłośni w Szczecinie napotykały na niecodzienne przeszkody.

Również sygnał Polskiego Radia Szczecin był problemem. Zdzisław Karczewski, pierwszy kierownik rozgłośni chciał, by sygnał rozgłośni związany był z morzem i  postanowił, że tym sygnałem powinien być dźwięk syreny okrętowej. Niestety port był zrujnowany, a gdyby nawet znalazł się statek, to radio nie posiadało urządzeń do nagrywania dźwięku poza studiem. I tak, przez pierwsze lata dźwiękiem Polskiego Radia Szczecin był odgłos dmuchania w połowie pustą butelkę wina!