Prace remontowe wykonano w stoczni Oderwerke, bo Vulcan już wtedy nie istniał. Wydłużenie kadłubów okazało się dobrym pomysłem i statki znacząco zyskały na stateczności. W 1933 przedłużono „Hansestadt Danzig”, rok później „Preussen”. Kolejny remont obu jednostek wykonano w sierpniu i wrześniu 1939 roku, ale tu cel prac był zupełnie inny. Jeszcze w czasie projektowania, Niemcy założyli, że w przypadku wojny oba statki zostaną szybko przerobione na wojskowe szybkie stawiacze min.

W 1939 roku obie jednostki wcielono do Kriegsmarine. „Hansestadt Danzig” otrzymał dodatkowe uzbrojenie przeciwlotnicze w postaci 2 dział kalibru 88mm, 4 działek kalibru 37mm, oraz aż ośmiu szybkostrzelnych działek 20mm. Do tego dostawiono tory minowe na 360 min. „Preussen” został skromniej uzbrojony tylko 2 w działa 88mm, ale otrzymał za to tory na aż 400min. Przed tragicznym finałem u wybrzeży Szwecji „Hansestadt Danzig”, jako okręt transportowy, wziął jeszcze udział w morskiej inwazji na Danię 8 kwietnia 1940 roku.

Pechowy koniec największych jednostek dawnej „Seedienst Ostpreussen” rozegrał się 9 lipca 1941 roku. Motorowcom „Hansestadt Danzig” i „Preussen” towarzyszył trzeci statek o nazwie „Tannenberg” (zbudowany w Stettiner Oderwerke, numer stoczniowy 780, wodowany po dość poważnych perypetiach 6 kwietnia 1935 roku). Wszystkie okręty wracały z Finlandii do Świnoujścia w Niemczech po nowy zapas min. W obawie przed radzieckimi łodziami podwodnymi zespół płynął dość blisko szwedzkich wybrzeży. Zakładano, że w przypadku realnego zagrożenia ze strony radzieckich podwodniaków okręty zmienią kurs i „ukryją” się na neutralnych wodach Szwecji.

Po minięciu Cieśniny Kalmarskiej oddzielającej Olandię od Szwecji niemiecki zespół lekko zboczył z kursu i nieszczęśliwie wszedł na nieoznakowaną szwedzką zagrodę minową. Było to zaledwie 4 mile od południowego krańca Olandii. Pierwszy wybuch nastąpił o 18.40, potem słychać było następne. Wypadki działy się tak szybko, że mimo wyjątkowo spokojnego morza nie było szans na ewentualne holowanie i uratowanie całych jednostek. Ostatecznie po podliczeniu strat na „Hansestadt Danzig” zginęło 6 osób, na „Preussen” 4 osoby, zaś na „Tannenbergu” 10 ludzi. Sprawną akcję ratowniczą przeprowadziły eskortujące zespół niewielkie kutry, których zanurzenie było na tyle niskie, iż przepływały nad szwedzkimi minami. Zardzewiałe wraki „Hansestadt Danzig” oraz „Preussen” częściowo wydobyto i złomowano na początku lat pięćdziesiątych.

Więcej na stronie: www.czejarek.pl