Pierwsze z zapomnianych i zagadkowych miejsc to stary XIII wieczny młyn Pulvermühle położony nad rzeczką Chojnówką. Dziś są tu tylko ledwo czytelne ruiny, ale po ich odnalezieniu, kilkadziesiąt metrów dalej, uważny obserwator może odnaleźć dwa groby. Jeden prawdziwy, a drugi symboliczny. Młyn nazywany został przez Niemców „Pulvermühle” czyli „Młyn Prochowy”. Dokładnie takim celom służył Szwedom w czasie wojny trzydziestoletniej, potem spłonął w 1659 roku. Odbudowany, był później wykorzystywany jako młyn papierniczy, a w drugiej połowie XIX wieku założono w nim gospodę. Latem do kwitnącego sadu wystawiano stoliki dla gości, a po sztucznym zbiorniku pływały łódki. Miejsce cieszyło się sporą popularnością i było dość chętnie odwiedzane. Tajemniczy pomnik to zapomniana mogiła dawnego właściciela Otto Jaeckela oraz skromny monument poświęcony pamięci jego syna, który zginął we Francji. Ciała młodego żołnierza nigdy nie odnaleziono i symboliczny grób był jedyną szansą zachowania pamięci po nim.

Inne ciekawe miejsce to stary obelisk zbudowany dla upamiętnienia leśniczego, który był symbolem walki o dawną Puszczę Bukową. Ów człowiek nazywał się Karol Ludwik Gené. Od 1863 roku był nadleśniczym, który jako pierwszy sprzeciwił się rabunkowej gospodarce prowadzonej w podszczecińskim lesie. Gené rozpoczął akcję systematycznego zalesiania i odtwarzania zniszczonych terenów. Otworzył też puszczę dla turystów, wytyczając pierwsze szlaki. Zginął tragicznie zastrzelony w środku puszczy przez kłusownika w 1893 roku. Rok później w sercu lasu postawiono pamiątkowy obelisk z jego nazwiskiem. Mimo doniesień o zniszczeniu monumentu kilka lat po ostatniej wojnie, pomnik Karola Ludwika Gené szczęśliwie przetrwał w dobrym stanie aż do dziś.

Dawnym mieszkańcom Szczecina okolice Puszczy Bukowej kojarzyły się głównie ze słynną Grube und Zementfabrik Stern, czyli Kopalnią i Fabryką Cementu Stern. Zakład, należący do bogatej rodziny Töpfferów (i jej wspólników), działał już od drugiej połowy XIX wieku. Kredę wydobywano w miejscu zwanym Katherinenhof na terenie puszczy. Interes rozwijał się znakomicie i przynosił wielkie zyski. Właściciele Zementfabrik bili kolejne rekordy produkcji cementu. Sukces nie trwa jednak wiecznie... 16 lipca 1925 roku w wyrobisku Stettiner Zementfabrik Stern nagle pojawiła się woda i doszło do katastrofy. Po mieście krążyły plotki, że zginęło wielu górników ale nie była to prawda. Robotnikom udało się uciec, pod wodą został tylko porzucony sprzęt. Zamiast kopalni powstało jezioro o niezwykłej barwie. Niemcy nazwali je Hertha-See, a Polacy po II wojnie światowej – Jeziorem Szmaragdowym.

Albert Eduard Töpffer – kolejny właściciel Zementfabrik Stern – doskonale wiedział, że reklama jest dźwignią handlu i kazali blisko kopalni wybudować znacznych rozmiarów sztuczną grotę, nazwaną później Grotą Töpfera. Przed nią znany architekt Delbrück zaprojektował dziwną konstrukcję – chińską pagodę dla muzyka wspartą na dwóch 30-metrowych łukach ze schodkami. Budowę całości ukończono w 1890 roku, a do prac użyto najlepszej jakości cementu i betonu, oczywiście z fabryki Stern. Na zdjęciach z tamtych czasów widać leżące obok pagody różnej średnicy rury czyli reklamowane produkty Zementfabrik Stern. To ciekawe miejsce do dziś jest celem wycieczek. Jednak mało kto wie, że tuż obok znajduje się grób Elsy Töpffer - żony Helmuta Töpffera (syna Alberta Eduarda Töpffera i jego następcy). Mogiła to duży zdewastowany obelisk na tarasie przed Grotą. Jeszcze jakiś czas temu w środku znajdowała się urna z prochami zmarłej.

Kilka zagadek do dziś czeka na swoje rozwiązanie. 31 stycznia 1935 roku w wyniku błędu pilota (zbyt bardzo obniżył lot i samolot zaczepił podwoziem o korony drzew na wzgórzu) oraz najprawdopodobniej gwałtownego oblodzenia maszyny w Puszczy Bukowej rozbił się pasażerski samolot Junkers Ju-52/3m. Samolot obsługiwał trasę Gdańsk-Berlin i należał do linii „Deutsch-Russischen Luftverkehrsgesellschaft”. W katastrofie zginęła cała załoga oraz pasażerowie, w sumie 11 osób. Podobno część ciał pochowano bezpośrednio na miejscu katastrofy. Gdzie to dokładnie było? Tu niestety relacje są sprzeczne. Śladem po tragicznym wypadku jest tylko pamiątkowy granitowy głaz koło Bukowca spełniający rolę symbolicznej mogiły... ale tylko jednej osoby. Jest nią Albrecht Rudelsdorft – jeden z pasażerów pechowego lotu. Mężczyzna w chwili wypadku miał niespełna 36 lat.

Więcej na stronie: www.czejarek.pl