Zbudowana na zamówienie Norddeutscher Lloyd’s (w skrócie NDL) „Kronprinzessin Cecilie” była piątym i ostatni niemieckim czterofajkowcem. Kadłub spłynął na wodę w Szczecinie w sobotę 1 grudnia 1906 roku. Tradycyjnie na uroczystość przyjechał salonką z Berlina sam Cesarz. Dyrektor stoczni Vulcan wydał wielkie przyjęcie w salach prestiżowego Hotelu „Preussenhof”. Relacje z bankietu zamieściły wszystkie ówczesne szczecińskie gazety. Nowy statek miał pojemność 19 360 BRT, ponad 215 metrów długości i maszyny o mocy 45 tys. koni mechanicznych. Zabierał w sumie 1808 pasażerów: 742 w pierwszej klasie, 326 w drugiej oraz 740 w trzeciej. Maksymalną prędkość oszacowano na 23 węzły. W chwili wodowania „Kronprinzessin Cecilie” była najbardziej luksusowym transatlantykiem na świecie.

Przez kilka kolejnych lat „Kronprinzessin Cecilie” wspólnie z innymi czterokominowymi statkami NDL pływał na trasie Bremen - Southampton - Cherbourg - Nowy Jork. Jednostka słynęła z największej w historii żeglugi zamontowanej pod pokładem pojedynczej maszyny parowej oraz z tzw. „dodatkowych kabin” dla milionerów. Co w nich było? Po raz pierwszy, dla najbogatszych pasażerów najbardziej luksusowej klasy, zaprojektowano nie tylko oddzielne apartamenty, lecz również prywatne jadalnie. Zrobiono tak specjalnie na życzenie amerykańskich bogaczy, którzy często nim rejsowali. Dla orientacji, w 1910 roku najdroższy bilet przez Ocean kosztował 2500 USD, najtańszy dokładnie sto razy mniej - 25 USD.

W chwili ogłoszenia deklaracji o wojnie „Kronprinzessin Cecilie” była na pełnym morzu, w drodze z Nowego Jorku do Bremerhaven. Tajny ładunek, czyli złote sztaby o łącznej wartości ponad 10 mln USD oraz srebro szacowane na 3,4 mln USD miały trafić wprost do Niemiec. Niestety w nowej sytuacji, spotkanie z brytyjskimi okrętami wojennymi wysłanymi na przechwycenie towaru było prawie pewne. Wcześniej planując transport złota po prostu zakładano, że wojna wybuchnie trochę później. Polityka okazała się jednak ważniejsza.

W pierwszej chwili kapitan podjął decyzję o całkowitym zaciemnieniu jednostki. Dla bezpieczeństwa wyłączono też nadajnik oraz odbiornik radiowy. Część pasażerów wpadła w panikę, inni uważali, że biorą udział w jakiś dziwnych manewrach. Wielu bogatych klientów z pierwszej klasy głośno protestowało, zapowiadając złożenie pozwów o odszkodowania i domagając się od załogi natychmiastowych wyjaśnień. Jeszcze większe zdziwienie zapanowało następnego dnia. Z nastaniem świtu marynarze przystąpili do... przemalowywania znaków armatora na kominach! Nowe kolory odpowiadały oznakowaniu brytyjskich linii White Star. U samego szczytu namalowano też ciemne poziome pasy. Wszystko po to by oglądana z daleka „Kronprinzessin Cecilie” wyglądała dokładnie tak samo jak angielski czterokominowy transatlantyk „Olimpic”!