Wielki kryzys, który ogarnął Niemcy po pierwszej wojnie światowej, okazał się zabójczy dla większości niezależnych producentów samochodów. Fabryka Braci Stoewer była jedną z niewielu fabryk, której prawie cudem udało się przetrwać. Pomogły rządowe dotacje oraz szybkie przestawienie produkcji na mniejsze i bardziej ekonomiczne modele. Jednym z nich był opisywany już w moich kronikach (maj 2009) „małolitrażowy” model V5 zwany pieszczotliwie Der Kleine Stoewer. W tym pojeździe sensacją były nie tylko skromne rozmiary, a co za tym idzie bardziej przystępna cena, lecz również zastosowany po raz pierwszy w Niemczech skuteczny napęd na przednie osie.

Połowa lat trzydziestych XX wieku przyniosła Stoewerowi pewną stabilizację. Na wątłym szczecińskim rynku, fabryka samochodów była jednym z lepszych pracodawców. Poważnym problemem była silna konkurencja, która łącząc swoje zakłady rosła w siłę i z roku na rok coraz bardziej skutecznie eliminowała pojazdy Stoewera z rynku. Dlatego szczecińscy inżynierowie cały czas szukali nowych pomysłów.

W 1935 roku dzięki pomocy czeskiej Tatry wprowadzono do produkcji popularny model „Greif Junior” z czterocylindrowym silnikiem o pojemności 1484 cm3 oraz mocy 36 koni mechanicznych. Najtańszą odmianę można było kupić już za 3395 RM, co było niezłą ceną. Stoewer kusił też dużą elastycznością – poszczególne modele samochodów robione były w wielu odmianach różniących się karoserią i silnikami.

W 1937 roku firma postawiła znów tylko na sprawdzone pojazdy z klasycznym tylnym napędem i sztywnymi osiami opartymi na rurowej ramie. Zdecydowano, że produkowane będą dwa maksymalnie zunifikowane modele, oczywiście zgodnie z tradycjami Stoewera, oferowane klientom w wielu odmianach. Pierwszy z tych pojazdów nazwano „Sedina”, drugi otrzymał miano „Arkona” zapożyczone od popularnego przylądka na bałtyckiej wyspie Rugia. Karoseria miała mieć bardzo klasyczne, wręcz konserwatywne linie.

„Sedina” była nieco mniejsza. Rozstaw osi wynosił 2900mm, co jak na dzisiejsze warunki i tak jest imponującą wielkością. Czterocylindrowy silnik o maksymalnej mocy 60 koni mechanicznych (przy 3300 obrotach na minutę) miał pojemność 2406cm3. Pojazd rozpędzał się do prędkości około 110-120 km/h. Większa „Arkona” była produkowana w dwóch odmianach o rozstawach osi 3150mm oraz 3350mm. Sześciocylindrowy silnik o mocy 90 koni mechanicznych (również przy 3300 obrotach na minutę) miał pojemność 3609cm3. Ten samochód osiągał do 125-130 km/h. Oba pojazdy miały nowoczesne skrzynie biegów o czterech przełożeniach. O komfort pasażerów dbały tradycyjne resory piórowe.