Położony na odludziu zamek w Wildenbruch (tak przed 1945 rokiem nazywało się to miejsce) przetrwał w prawie niezmienionej formie setki lat. I pewnie do dziś cieszyłby oko miłośników historii i kolekcjonerów dzieł sztuki, gdyby nie ostatnie pół wieku. Wbrew obiegowym opiniom, nie zniszczono go w lutym 1945 roku. Nacierająca na Berlin Armia Czerwona nawet nie zdążyła zrabować zgromadzonych tu kosztowności, bo Rosjanie zatrzymali się w pobliskim Grzybnie gdzie była gorzelnia. Choć wstyd o tym pisać, prawdziwy koniec zamku w Swobnicy przyszedł kilka lat później. Wzorem innych tego typu miejsc, w zabytkowych komnatach ulokował się PGR. Po cichu rozkradziono resztki wyposażenia, część pomieszczeń przeznaczono na mieszkania i biura. A gdy z braku jakichkolwiek remontów mury i stropy zaczęły się sypać, w dawnych komnatach poprzebijano dziury w podłogach, by w zamku urządzić wielki magazyn zboża.

Kilka lat temu runęły stropy najstarszego skrzydła. Pozostała część jeszcze się trzyma, ale chyba tylko dzięki wyjątkowo grubym murom sprzed kilkuset lat. W 1992 roku zamek sprzedano biznesmenowi z zagranicy licząc, że urządzi tu luksusowy hotel i pola golfowe. Niestety, prace ograniczyły się do postawienia tabliczki „Teren prywatny, wstęp wzbroniony” oraz urządzenia na podzamczu punktu skupu dziczyzny. I tak jeden z najpiękniejszych zabytków Pomorza Zachodniego na naszych oczach zamienił się w ruinę.

Kiedy rozpoczęto budowę zamku? Odpowiedź na to pytanie nie jest jednoznaczna i w świetle zachowanych dokumentów można snuć różne przypuszczenia. Wiadomo, że wznoszenie tak dużej warowni musiało zająć sporo czasu. Najpewniej prace ruszyły wiosną 1378 roku. Zamek swobnicki, wymieniony z nazwy, pierwszy raz trafił do oficjalnych dokumentów 17 lipca 1397 roku przy okazji skwapliwego liczenia pieniędzy... Wtedy to Świętobor I oraz Bogusław VII przypominali komendantowi warowni Detlafowi von Wallmodenowi o obowiązku zapłaceniu zaległych 80 korcy groszy czeskich.

Przez setki lat Swobnicą władali bardzo różni ludzie i o każdym z nich można napisać oddzielne opowiadanie. Chyba najbardziej znany to Fryderyk Wilhelm z linii bocznej Hohenzollernów, który przejął obiekt w 1711 roku. Książe był postacią barwną i z pewnością godną czasów, w jakich przyszło mu żyć. Rządził długo, bo prawie 50 lat. Dla potomnych zapisał się przede wszystkim jako wielki budowniczy i regulator dróg. Te najważniejsze obsadzał drzewami, kazał też, by kościoły wznoszono tylko w perspektywach głównych traktów komunikacyjnych co łatwo obserwować na Zachodnim Pomorzu do dziś. Ze Swobnicy Fryderyk Wilhelm postanowił uczynić letnią rezydencję dla rodziny, rezydencję, w której mógłby oddawać się swojej największej pasji czyli myślistwu.