Historia świata końca XIX wieku to okres tzw. „polityki kanonierek”. Wielkie mocarstwa takie jak Anglia czy Francja pod różnymi pretekstami zajmowały biedne regiony Afryki, Azji i Oceanii budując tam swoje bazy i bezlitośnie łupiąc tubylców. Magnesem była bajecznie tania siła robocza oraz łatwe do zdobycia surowce mineralne tak potrzebne na kontynencie. By zaznaczyć swoją siłę europejskie potęgi budowały całe serie charakterystycznych okrętów zwanych kanonierkami. Ponieważ musiały służyć w specyficznych warunkach, okręty te miały dość nietypową konstrukcję. Liczył się zasięg oraz możliwość wielomiesięcznego operowania daleko od dobrze wyposażonych baz. Dużo mniej ważne było opancerzenie i uzbrojenie. Dlaczego? Bo przeciwnikiem kanonierek nie były najeżone lufami pancerniki lub krążowniki lecz wyposażeni w prymitywną broń ciemnoskórzy mieszkańcy Afryki lub skośnoocy Azjaci.

Oczywiście marzący o wielkim imperium Niemcy nie chcieli być gorsi. By pokazać siłę i zdecydowanie również w Berlinie podjęto decyzję o budowie kolonialnej floty, która miała na długie lata popłynąć daleko od Europy. Początki były dość pechowe i Niemcy brutalnie przekonali się z jakimi przeciwnościami losu trzeba się będzie zmierzyć. W 1889 roku w czasie tajfunu na wyspach Samoa nagle zatonęły dwie niemieckie kanonierki, kolejna poszła na dno podczas olbrzymiej wichury w 1896 roku na Morzu Żółtym. Wszystko to sprawiło, że konieczne stało się szybkie zamówienie nowych okrętów.

Kolonialna seria musiała spełniać bardzo specyficzne wymagania. Z jednej strony okręty musiały być na tyle duże by mieć dobre właściwości morskie oraz - jak już doskonale wiedziano - by poradzić sobie na pełnym Oceanie z nietypowymi silnymi wiatrami i kapryśną pogodą. Z drugiej strony władze w Berlinie zażądały od konstruktorów aby kanonierki były na tyle małe by bez przeszkód wpływać na płytkie rozlewiska rzek i na same rzeki! Niemcy marzyli o podboju części Chin, a tam głębokość rzek nie przekraczała 3,6-3,8 metra. Żądano też bardzo dużej niezależności i olbrzymiego zasięgu.

Plan zakładał wybudowanie 6 okrętów. Jednostki pierwotnie zamówiono w Gdańsku w dwóch stoczniach: F.Schichau Danzig oraz w Kaiserliche Werft Danzig. Seria otrzymała miano „Iltis” od nazwy pierwszego z okrętów zwodowanego i ukończonego w 1898 roku. Niestety wyniki prób technicznych kanonierek nie były zbyt satysfakcjonujące zaś koszty budowy okazały się wyższe od planowanych. By sprawdzić, czy inna stocznia poradzi sobie lepiej, zamówienie na ostatnią jednostkę w serii złożono w szczecińskim Vulcanie.

Ojcem chrzestnym zwodowanej nad Odrą kanonierki „Eber” (po niemiecku „Dzik” - wizerunek tego zwierzaka przyczepiono na dziobie) został inspektor broni torpedowej kontradmirał Fritze, wcześniej dowódca starej kanonierki „Adler”, która tragicznie zatonęła w 1889 roku podczas wspomnianego już pechowego tajfunu na Samoa. Okręt z Vulcana był gotowy do służby we wrześniu 1903 roku. W porównaniu z „bliźniaczymi” kanonierkami z Gdańska wypadł całkiem nieźle. Mimo słabszej maszyny parowej był szybszy oraz miał lepiej rozplanowane wnętrza. Miał też większy zasięg i jak na tamte czasy bardzo komfortowe wyposażenie z prysznicami dla załogi, bo konstruktorzy pamiętali o tropikalnym klimacie, oraz bufetem. Okręt liczył sobie prawie 67 metrów długości, miał szerokość 9,7 metra oraz (chińskie rzeki!) precyzyjnie obliczone zanurzenie na 3,54 metra. Na pokładzie były dwa działa kalibru 105 mm oraz sześć szybkostrzelnych działek kalibru 37 mm i kilka karabinów maszynowych. Przy pełnej wyporności 1193 ton „Eber” rozpędzał się do 14,3 węzła. Zasięg bez ładowania dodatkowego węgla wynosił do 3400 mil morskich.