Yannis Adamidis przez wiele lat analizował zachowane dokumenty co dokładnie opisał w wydanej właśnie książce. Wnioski są dość zaskakujące choć trudno znaleźć jednoznaczne dowody na ich poparcie. Z drugiej strony trzeba uczciwie napisać, że dokładnie tak samo, nie ma dowodów przemawiających w stu procentach za wersją wydarzeń uznawaną do tej pory za autentyczną. Co więc twierdzi Adamidis?

Po pierwsze nie było żadnej zerwanej z uwięzi miny! Katastrofa „Heimary” wynikała z rażącego błędu nawigacyjnego załogi. Konsekwencją złego kursu jednostki było wejście na podwodne skały, co stało się około godziny 4.10 nad ranem. W wyniku uderzenia nastąpiło poważne uszkodzenie dna. Wszystko wydarzyło się zaledwie kilka minut po zmianie obsady mostka, która miała miejsce o godzinie 4.00. Dokładnie o tej samej porze statek powinien był lekko odbić w prawo zmieniając kurs o 15 stopni. Tego jednak nikt nie zrobił. Dlaczego? Na takie pytanie Adamidis nie ma jednoznacznej odpowiedzi.

Po uderzeniu o skały idący jeszcze siłą rozpędu statek zdryfował na bok, a później, ze względu na zablokowany ster zatoczył duże koło. Pozycja na której leży dziś wrak nie jest więc miejscem katastrofy bo właściwa tragedia wydarzyła się około 1,2 mili obok. Akcja ratunkowa, mimo poświęcenia wielu ludzi, prowadzona była nieudolnie, wyraźnie brakowało też środków ratunkowych.

Jak się okazało „Heimara” nie tonęła zbyt szybko (ostatecznie statek poszedł na dno po ponad 90 minutach od zderzenia, o 5.41), był więc - przynajmniej teoretycznie - czas na ratunek. Problem w tym, że na pokładzie statku byli m.in. więźniowie polityczni, bardzo niewygodni dla ówczesnego rządu Grecji. Powszechnie bano się oskarżeń o celowe opóźnianie działań ratunkowych, groził międzynarodowy skandal, nikt też nie chciał przyznać się do błędu. W tej sytuacji pomysł ze „zrzuceniem” winy na starą minę był dla wielu bardzo wygodny. Tym bardziej, że właśnie w tamtym czasie Grecja domagała się międzynarodowej pomocy w rozminowaniu własnych wód. Warto pamiętać, że w czasie drugiej wojny światowej był to teren walk Niemców i Brytyjczyków. Ani jedni, ani drudzy, nie przejmowali się specjalnie losem Grecji dbając najpierw przede wszystkim o własne interesy.

Rozpowszechniana oficjalnie wersja zderzenia ze starą miną trafiła do publikacji na całym świecie. A potem, trochę podobnie jak bursztynowa komnata (spalona w rzeczywistości przez Rosjan w czasie „wyzwalania” Królewca), zaczęła żyć własnym życiem i nikomu nie zależało na sprostowaniu. Ponieważ o katastrofie „Heimary” pisałem też w moich książkach (też donosząc o pechowej starej minie), w 2005 roku Yannis Adamidis poprosił mnie o pomoc w zbieraniu materiałów. Potem na bieżąco relacjonował wyniki swoich poszukiwań donosząc o sensacyjnych przypuszczeniach. Czy ma rację? Patrząc na zebrany materiał wygląda to bardzo prawdopodobnie. Adamidis dobrze wszystko opisał i pokazał. Problem w tym, że zrobił to wyłącznie po grecku, a jego książka została wydana w Atenach w niewielkim nakładzie. Stąd szansa, że dowiedzą się o niej miłośnicy flot na całym świecie nie jest specjalnie duża. Ja wersję Adamidisa traktuję bardzo poważnie o czym Państwu niezwłocznie postanowiłem donieść.

Więcej na stronie: www.czejarek.pl