Dotyczył on rzekomego znalezienia na terenie stoczni „Gryfia” zatopionego doku z idealnie zachowanym okrętem podwodnym w środku. Przez pewien czas autorzy dowcipu poszukiwali nawet „sponsora” do akcji wydobycia jednostki. W tym celu opublikowali specjalny apel w Internecie. Podobno chętnych do wyłożenie pieniędzy nie brakowało...

Tymczasem prawda o szczecińskich u-botach nie jest już taka barwna. Na tle innych znanych niemieckich stoczni dawny Stettin wypada bardzo, bardzo blado. Na pierwszy rzut oka wydaje się to dziwne. Idealne położenie, daleko od obu frontów II wojny światowej, teoretycznie czyniło ze Szczecina świetne miejsce do skrytej, masowej produkcji na potrzeby wojska. W praktyce było znacznie gorzej. Po prostu stocznia Oderwerke nie była technicznie przygotowana do realizacji tak skomplikowanych zamówień. Z drugiej strony dawna stocznia Vulcan, dzięki decyzjom rządowym, dopiero powoli podnosiła się z upadku ale cierpiała na niedostatek maszyn, zaplecza oraz przede wszystkim niezbędnych do pracy fachowców.

Na ogólną imponującą liczbę ponad 1160 wyprodukowanych przez hitlerowskie Niemcy okrętów podwodnych tylko... siedem ma coś wspólnego z naszym miastem! Jeszcze gorzej – z tej siódemki tylko trzy w praktyce trafiły do służby w marynarce wojennej, a z tej trójki tylko dwa zostały użyte do akcji w czasie wojny. To mniej niż mało. Rekordziści to stocznie takie jak Blohm & Voss z Hamburga (224 jednostki) albo AG Weser z Bremy (162 okręty). Szczecin jest na samym końcu tej stawki.

Na początku 1941 roku, stocznia Oderwerke, dostała dwa pierwsze zlecenia na budowę okrętów podwodnych dla Kriegsmarine. Chodziło jednostki najpopularniejszego i najczęściej budowanego typu VII w nowej wersji „C”, minimalnie udoskonalonej w stosunku do wcześniejszych odmian „A” i „B”. Budowę U-821 rozpoczęto 2 października 1941 roku, budowę U-822 kilkanaście dni później bo 29 października. Mimo szumnych zapowiedzi o szybkim sukcesie stocznia miała poważne kłopoty i prace przy obu okrętach trwały wyjątkowo długo. Z pewnością nie był to powód do dumy. W efekcie U-821 został zwodowany dopiero 26 czerwca 1943 roku, zaś budowę ukończono ostatecznie 11 października 1943. Bliźniaczy U-822 spłynął na wodę 20 lutego 1944 roku i był gotowy 1 lipca 1944 roku. Na tle innych niemieckich stoczni był to wynik więcej niż marny. Dla porównania stocznia Schichau w Gdańsku budowała w tym samym okresie takie same okręty w czasie maksymalnie 5-6 miesięcy czyli kilka razy szybciej!

W tej sytuacji trudno się dziwić rozczarowaniu władz Kriegsmarine. Następne dwa zamówienia złożone w Oderwerke Stettin na U-823 (oficjalne rozpoczęcie budowy 11 listopada 1941 roku) oraz U-824 (24 listopada 1941) zostały po dwóch latach anulowane, a częściowo zbudowane jednostki rozebrano na części, które potem posłużyły do remontu innych okrętów.