Nieco starszy „Odin” został zbudowany w 1902 roku w Stettiner Oderwerke (numer stoczniowy 526). Miał wymiary: długość 72 metrów i szerokość ponad 10 metrów. Pojemność obliczono na 1177 BRT. Dwie maszyny parowe o łącznej mocy 2200 koni mechanicznych pracowały na dwie śruby i nadawały mu niezłą prędkość do 14 węzłów. Stała załoga liczyła 35 osób, statek mógł zgodnie z przepisami zabrać do 1400 pasażerów. Jednostka należała do znanego w mieście i szanowanego towarzystwa żeglugowego J.F. Braeunlicha.

Stettiner Dampfschiffs-Gesellschaft J.F. Braeunlich GmbH czyli Szczecińskie Towarzystwo Żeglugowe Braeunlicha powstało w 1896 roku i było kontynuacją jeszcze starszej firmy założonej w 1851 roku przez Karola Juliusza Ferdynanda Braeunlicha (rok później kupił on pierwszy w mieście bocznokołowy parowiec o nazwie „Die Dievenow”), twórcy regularnej żeglugi miasta Szczecina. Rodzinną tradycję kontynuowali z powodzeniem Oskar Ferdynand Braeunlich oraz junior dr Juliusz Henryk Braeunlich, który nabywając liczne nowe jednostki i złomując stare, znacznie poszerzył działalność Towarzystwa.

Od samego początku swojego morskiego życia „Odin” bardzo pracowicie i praktycznie bez żadnej przerwy pływał na krótkich trasach do Świnoujścia, Ahlbeck, Heringsdorf oraz dalej na Rugię, Bornholm, do Rotterdamu, Sztokholmu i do Kopenhagi. W czasie pierwszej wojny światowej już na samym początku w 1914 roku trafił do Kaiserliche Marine jako okręt pomocniczy i stawiacz min. Tuż po wojnie, w 1919 roku, na krótko był przejęty przez The Shipping Controller w Londynie, ale w rzeczywistości nigdy nie opuścił Szczecina, gdzie w 1920 roku ponownie zarejestrowano go jako parowiec J.F. Braeunlicha.

Od 1923 roku „Odin” pływał również na trasach do Prus Wschodnich w ramach organizacji Seedienst Ostpreussen (trasa Świnoujście – Sopot – Pilawa – Memel). Rejsy trwały do 1925 roku i ponownie w 1936 oraz od sierpnia do października 1939 roku.

Parowiec „Hertha” też zbudowano w Stettiner Oderwerke (numer stoczniowy 547), ale trzy lata później niż „Odin”, bo w 1905 roku. Miał długość 76 metrów i szerokość ponad 10 metrów. Pojemność wynosiła 1257 BRT. Dwie maszyny parowe o mocy 2200 koni mechanicznych pracowały na 2 śruby. Był nieco szybszy niż „Odin” i osiągał prędkość do 15 węzłów. Miał 47 osób stałej załogi, zabierał około 1400-1500 pasażerów. Oba statki - „Hertha” i „Odin” - często mylono ze sobą. Dla turystów przybywających z głębi lądu były łudząco podobne, więc zwykle traktowano je jak bliźniaki, podobnie jak armator, który wymiennie używał jednostek na tych samych trasach. W 1914 roku „Hertha” została wcielona do Kaiserliche Marine jako Hilfslazarettschiff E, potem podobnie jak „Odin” była też okrętem minowym. Ale we wrześniu 1919 roku szczęśliwie wróciła do armatora.