W piątek 22 stycznia 1971 po miesięcznej przerwie  wybucha nowy strajk. Bezpośrednią przyczyną było ordynarne sfałszowanie „zobowiązań produkcyjnych”, których organizowana odgórnie przez władzę fala zalewała cały kraj. Realnym powodem protestu było wymuszenie realizacji przez władzę wcześniejszych deklaracji. Jednym z inicjatorów strajku jest dwudziestodwuletni Bogdan Gołaszewski. Wiele lat później Marian Jurczyk podczas śledztwa  zeznał o nim: „Stał na kiosku przy głównej bramie wejściowej do stoczni i przez wielką tubę nawoływał do strajku". Bogdan Gołaszewski wchodzi do 38-osobowego (liczba stoczniowych wydziałów) Komitetu Strajkowego. W czasie strajku milicja wszczyna i umarza wobec niego śledztwo, siedem miesięcy później zostanie znaleziony martwy. Śledztwo w sprawie śmierci Bogdana Gołaszewskiego, uważanej powszechnie za zabójstwo polityczne, w III RP zostało umorzone z powodu braku jakichkolwiek dokumentów dotyczących tego młodego robotnika (prawdopodobnie zostały zniszczone). W 2009 roku został on odznaczony przez Prezydenta RP, aktualnie trwa ponowna kwerenda archiwalna. Na czele nowego strajku staje radykalny robotniczy przywódca Edmund Bałuka, domaga się odwołania „czynu produkcyjnego”, rzuca hasło strajku  okupacyjnego (trzy lata później, w wyniku operacji SB, Bałuka zostanie zmuszony do emigracji). W to zimne piątkowe popołudnie zostaje wybranych około 200 delegatów poszczególnych wydziałów „Warskiego”, szybko ukształtuje się KS kierowany przez Bałukę, jego zastępcą od spraw bezpieczeństwa zostaje Adam Ulfik. Ten pięćdziesięcioletni mężczyzna wkrótce po strajku zostaje zwolniony z pracy, jest inwigilowany i  zaszczuwany, umiera w szpitalu (śledztwo IPN  w sprawie jego śmierci zostało umorzone). Na miejscu wymyślono nową strukturę strajku, bardziej rozbudowaną i demokratyczną w porównaniu ze strajkiem grudniowym. Ciekawostką jest fakt, iż jedynymi członkami obu KS, grudniowego i styczniowego, były panie, Ewa Zielińska i Jolanta Jakimowicz.  Strajkujący przejmują radiowęzeł, znowu mówi przezeń znana wszystkim popularna strajkowa spikerka „Jolka”. Wybuchają konflikty między robotnikami a chcącą opuścić ogarnięty strajkiem zakład kadrą, oraz członkami partii. Wieczorem „robotnicza milicja” przywraca porządek, zamyka bramy, dyrekcja próbująca reprezentować robotników próbuje  negocjować  w KW, bez skutku. W nocy rozmowy zostają zerwane.

Sobota
Strajk zaczyna ogarniać miasto, do „Warskiego” przez cały dzień dołączają delegaci strajkujących z innych zakładów, ich liczba ustabilizuje się na poziomie powyżej pięćdziesięciu. W związku z brakiem jedzenia, część robotników ze specjalnymi przepustkami wychodzi po żywność, szybko staje się to niemożliwe. Powstaje milicyjny kordon oddzielający stocznię od miasta, królują plotki o koncentracji milicji i wojska w Szczecinie, co ma być związane z decyzją władz o siłowym rozwiązaniu protestu.  Wieczorem stocznia zostaje odcięta od prądu, olbrzymi teren zakładu ogarnia nieprzenikniona ciemność, jest o włos od wybuchu paniki. Za radą Franciszka Wilanowskiego, Edmund Bałuka telefonicznie grozi niewygaszeniem kotłów centralnych, co doprowadzi do wybuchu. Po godzinie władze ustępują. Robotnicy są zdecydowani na wszystko, tworzą barykady z łatwopalnych butli, nawiązują kontakt z załogami radzieckich statków remontowanych w stoczni. Są na nich radiostacje, które strajkujący chcą w razie ataku wykorzystać w celu apelu o pomoc do międzynarodowej społeczności. W nocy rozpoczyna się „wojna psychologiczna”, naprzeciwko bram strajkującej stoczni zostają umieszczone ogromne gigantofony, z których są zastraszani strajkujący. Robotnicy organizują „samoobronę”, tworzą ruchome patrole, oświetlają płoty i teren bezpośrednio pod zakładem, blokują ulicę Hutniczą, przerabiają krótkofalówki, aby poznać zamierzenia  milicji i wojska (sic!).