O stosunku robotników do środków masowego przekazu najlepiej świadczy fakt, iż w początkowej fazie Wielkiego Strajku z sierpnia 1980 roku, nie wpuszczono na teren stoczni „Warskiego” - tradycyjnie już będącej centrum strajkowym - żadnych dziennikarzy. Do dnia dzisiejszego Marian Jurczyk wspomina, iż był to błąd. Dodajmy, że był to jeden z licznych błędów oraz uwarunkowań obiektywnych, który spowodował, iż struktury „Solidarności” na Pomorzu Zachodnim były zawsze drugie, tak pod względem siły, możliwości oddziaływania, jak i stopnia zorganizowania. Zachodni korespondenci jechali do Gdańska i to relacje stamtąd oglądał cały świat. Bezprecedensowy ruch społeczny, który zamknął się organizacyjnie w formie związku zawodowego od samego początku swego istnienia buduje własne, niezależne od władzy sposoby komunikowania się z manipulowanym przez propagandę społeczeństwem.

Na uznawaną powszechnie jako błąd decyzję o niewpuszczaniu na teren stoczni dziennikarzy - dodajmy, iż wówczas nie wpuszczono również szczecińskich przedstawicieli opozycji politycznej, bojąc się właśnie zarzutu upolitycznienia protestu - nowe światło może rzucać głośna w ostatnim czasie książka autorstwa Artura Domosławskiego „Kapuściński non- fiction”. Wynika z niej, iż najsłynniejszy polski reporter (doby PRL) nie przyjechał do Szczecina z inicjatywy własnej czy też redakcji, z którą współpracował. Poprosił go o to wicepremier Barcikowski, który miał negocjować zakończenie strajku ze szczecińskimi robotnikami. Barcikowski potrzebował informacji innej niż te produkowane przez sypiące się struktury partyjne czy w mniejszym stopniu bezpieczniackie. Kapuściński miał „zrobić rozeznanie, co słychać w stoczni, jakie są nastroje wśród strajkujących”. „Rysiek nie robił tajemnicy z tego, że pojechał do stoczni w Szczecinie na prośbę Barcikowskiego” - mówi jeden z dyskutantów Domosławskiego. Nie zachowały się żadne informacje czy analizy Kapuścińskiego z wizyty w Szczecinie, w prasie nie ukazał się żaden tekst jego autorstwa dotyczący Szczecina. Co robił, gdzie spał, z kim rozmawiał autor „Cesarza” w czasie sierpniowej wizyty w Szczecinie, nie udało mi się ustalić. Przykład Kapuścińskiego pokazuje, iż strajkujący mogli mieć uzasadnione wątpliwości, co do intencji przybywających do stoczni dziennikarzy. Z drugiej strony, wielką rolę w Szczecinie odegrali  Małgorzata Szejnert i Tomasz Zalewski, dziennikarze „Literatury”, której naczelnym był wówczas Jerzy Putrament. Pomagali oni tworzyć redakcję najważniejszego solidarnościowego pisma Szczecina, jak również zebrali relacje, które posłużyły im do stworzenia jednej z ważniejszych książek pokazujących buntujące się na przestrzeni kilku dekad miasto.

Punkt trzeci „Porozumień Gdańskich” zawierał następujące ustalenia: „Działalność radia i telewizji oraz prasy i wydawnictw powinna służyć wyrażaniu różnorodności myśli, poglądów i sądów. Powinna ona podlegać społecznej kontroli”. Jednak to zobowiązanie nigdy nie zostało wykonane, o prawdziwie wolną prasę społeczeństwo, zorganizowane pod egidą „Solidarności”, musiało stoczyć twardy bój. Tak jego przebieg opisał w prasie jeden z uważnych obserwatorów i uczestników: „Porozumienie sierpniowe zakładało, że NSZZ Solidarność będzie miało prawo do własnych publikacji. Aż siedem miesięcy po porozumieniach trwała walka o możliwość drukowania ogólnozwiązkowego „Tygodnika Solidarność” (półmilionowy nakład – przyp. aut.). Wcześniej pojawiły się w normalnym obiegu – a to znaczy także pod nadzorem cenzury – inne periodyki w Szczecinie. Władze zapowiadają udzielenie zgody na publikację tygodników związkowych w kilku jeszcze innych miastach. Nie realizowano przez wiele miesięcy przyrzeczenia o umożliwianiu założenia wydawnictwa związkowego. Jednakże wszystkie nasze organizacje regionalne wszczęły od pierwszej chwili działania wydawnicze, w miarę posiadania środków, a z czasem przy pomocy urządzeń poligraficznych, jakie uzyskaliśmy od zaprzyjaźnionych z nami związków zawodowych. Chodziło o stworzenie systemu informacji wewnątrzzwiązkowej, funkcjonowanie obiegu opinii i poglądów wewnątrz związku. Powstały i funkcjonują setki biuletynów związkowych, regionalnych, branżowych, środowiskowych czy zakładowych. Rozszerzenie się sfery prawdy w obiegu informacji działało przecież hamująco na upowszechnianie nieprawdy. W Regionie Mazowsze powołano agencję informacyjną prasy związkowej”.